ไดอารี่...
posted on 10 Jul 2009 16:07 by jeedwonder
"ถ้าคิดว่าทำอะไรไม่เคยถูก..ก็อย่าทำเสียดีกว่า"
ข้อความที่ฉันเขียนใส่กระดาษA4แล้วแปะไว้เหนือประตูในห้องนอน
ตอนเรียนชั้นมัธยมต้น...
ฉันเป็นคนชอบบันทึก นอกจากที่จะใช้หัวสมองโตๆคิดนั่นคิดนี่
เก็บบันทึกเรื่องราวที่เกี่ยวข้อง
และไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองแล้ว..ฉันยังชอบเขียน ไดอารี่
บันทึกเรื่องที่มีความสุขและเรื่องราวหงุดหงิดใจที่ไม่สามารถตอบโต้ ต่อรองได้ในความเป็นจริง
ฉันก็มีเจ้าไดอารี่เล่มน้อยนี่แหละเป็นเพื่อนคุย
วันหนึ่งฉันกลับมาจากโรงเรียน
ซึ่งฉันเรียนพิเศษตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงแปดโมง
พอหมดเรียนภาคปกติตอนบ่ายสามโมงครึ่งแล้วก็ต้องเรียนต่อจนถึงหกโมงเย็น
กว่าจะได้ถึงบ้านจริงก็หกโมงครึ่ง
ทั้งเหนื่อยและหิว...
แต่ภาพที่ได้พบเมื่อพ้นเข้าประตูบ้านคือ
แม่เอาสมุดไดอารี่เล่มหนึ่งของฉันกางหน้าหนึ่งไว้
เพื่อรอถามฉันว่านี่เรื่องจริงหรือเปล่า
ฉันจำไม่ได้แล้วว่า เรื่องนั้นเกี่ยวกับอะไร
แต่ฉันก็ตอบว่า...จริง
แม่โกรธฉันมาก คาดโทษฉันต่างๆนาๆ
ต่อว่าฉันหลายคำอย่างอารมณ์เสียสุดๆ
ฉันไม่ตอบโต้อะไรทั้งสิ้น นิ่ง และฟัง
แต่ก็คิดในใจว่า "เรื่องบางเรื่องถ้าไม่ขวนขวายอ่านมันแล้วจะรู้เหรอ"
ฉันเขียนไดอารี่ของฉันอยู่ดีๆ มีมันเป็นเพื่อนยามที่พูดกับใครไม่ได้
แต่นี่..เขามาง้างปากเพื่อนฉันแล้วก็มาว่าฉันว่าฉันไม่ควรทำ
ความจริงแล้ว "คนที่ไม่ควรทำ" คือใครกันแน่
เมื่อฟังแม่ว่าจนสาแก่ใจแล้วฉันก็เดินขึ้นห้อง
ไม่พูด ไม่บ่น ไม่ร้องไห้ แต่หงุดหงิด
ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร..
ตอนนั้นคิดไปว่า...
โอเค.."ถ้าคิดว่าทำอะไรไม่เคยถูก..ก็อย่าทำเสียดีกว่า"
จึงเขียนลงบนกระดาษ A4 อย่างนั้น
แล้วปินไปติดไว้เหนือประตูทางเข้าของห้องนอน
ซึ่งต้องมองจากข้างในห้องถึงจะเห็น
ฉันเป็นคนชอบพูด แสดงออก ทำตัวร่าเริงไปวันๆ
แต่เมื่อฉันไม่พอใจแล้ว...ฉันมักไม่พูดไม่บอก
แถมอาจจะทำตรงกันข้างกับที่คิดจริงๆตลอด
"ไม่เป็นไร = เสียใจ"
"ยังไงก็ได้ = ฉันคอยเธออยู่"
"ยังไม่หิว = จะตายอยู่แล้ว"
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงทำอย่างนั้น
จนฉันเปลี่ยนวิธีการเขียนไดอารี่แบบใช้ประโยคทั่วไปหรือที่เรียกว่าร้อยแก้ว
เป็นร้อยกรองหรือเขียนเป็นกลอนนั่นเอง
พอแม่มาอ่านฉันก็บอกไปว่าลอกเขามา..ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา..
ฉันก็มีเพื่อนสมัยเด็กคนหนึ่งที่ชอบเขียนไดอารี่เหมือนกันชื่อ กุ๋ย
กุ๋ยเป็นคนตัวเล็กๆ ผิวสองสี และผมดกดำ...
เราชอบอะไรหลายอย่างคล้ายๆกัน
อย่างชอบอ่านหนังสือ ชอบเขียนหนังสือ
และกุ๋ยก็ชอบแมวมากๆส่งผลให้ฉันชอบแมวมากๆเหมือนกันในปัจจุบัน
วันหนึ่งกุ๋ยก็โดนละเมิดสิทธ์เหมือนฉัน คือมีเพื่อนคนหนึ่งมาแอบอ่านไดอารี่ของกุ๋ย
(สองคนนี้เป็นรูมเมทของฉันในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง)
แล้วไปบอกคนอื่นๆว่า "กุ๋ยน่ากลัว ตัวตนจริงๆของกุ๋ยในไดอะรี่ช่างแตกต่างจากตัวจริงมากมาย"
ซึ่งก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้อะไรเลย
แต่ฉันดันเห็นเพื่อนคนนั้นแอบอ่านไดอารี่กุ๋ยในฝันเสียนี่
ฉันจึงเล่าให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง..
โดยที่ไม่รู้มาก่อนว่าเป็นเรื่องจริง
แต่ไม่นานกุ๋ยก็ย้ายออกไปและขาดการติดต่อไปนานนับปี
ฉันไม่ได้โกรธแม่ที่เปิดอ่านไดอารี่ของฉัน
แต่ฉันเสียใจ..ที่แม่ห้ามไม่ให้ฉันเขียนไดอารี่อีก
เพราะกลัวว่าฉันจะเป็นคนฟุ้งซ่านและเพ้อเจ้อ...
กุ๋ยเอง..ก็ย่อมไม่พอใจที่มีใครมาละเมิดสิทธิส่วนตัว
อย่าลืมสิว่า ไดอารี่ก็คือ ไดอารี่
มีหน้าที่คือเป็นที่ว่างให้เราได้เก็บความทรงจำ
เขาไม่ได้ผิดอะไรแถมมีประโยชน์ด้วยซ้ำ
สองสามวันนี้ฉันเริ่มกลับมาแต่งกลอนอีกครั้ง
หลังจากที่ห่างหายมานานตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย
จึงไปเปิดอ่านไดอารี่เก่าๆของตัวเอง
แล้วฉันก็พบชีวิต เรื่องราว ที่มีพัฒนาการไปเรื่อยๆ
ฉันพบตัวเองกำลังโลดแล่นประดุจตัวละครเอกเลยทีเดียว
บางอย่างที่หลงลืมก็ได้รื้อฟื้น
บางอย่างที่พลาดพลั้งก็จะได้แก้ไข
และ บางอย่างที่ตายแล้ว..กลับมีชีวิต
...
edit @ 10 Jul 2009 16:16:06 by jeedwonder